.

خدای من!
کیست که شیرینی محبت توراچشید وازتوبه جای تو،دیگری راطلب کرد وکیست که درجوارتو(باتو)مانوس گردیدوازتومکان دیگری رادرخواست نمود؟
خدای من!پس ماراازکسانی قرارده که آنان رابرای قرب ودوستی خودبرگزیده
وبرای عشق به خود،خالصشان گردانده ای وبه لقای خود آرزومندشان ساخته
وبه قضای خود راضی شان فرموده ای وتوفیق دیدارخود رابه آنان ارزانی داشته  ورضایت خودراهدیه اشان کرده ای وازگزندهجران ودوری خود،درپناهشان گرفته  وآنان را درهمسایگی خود،در جایگاهی نکو،منزل داده ای وبرای    شناخت خود،ویژه شان ساخته  وعبادت خود را برای آنان میسر وممکن نموده ای
وقلبشان راشیفته وسرگردان خواست خود کرده  وآنان رابرای مشاهده جمال   
برگزیده ای و روی ایشان رایکسر به سوی خودبرگردانده  ودل هاشان رابرای دوستی ات تهی ساخته ای وآنان رابه آنچه درنزد توست،برانگیخته ویاد خود را دردل هایشان انداخته ای وسپاس گزاری ازخود رابه آنان الهام فرموده  وآنان را به اطاعت خو دبرگماشته ای واز آفریدگان شایسته خودقرارشان داده  وبرای رازونیازباخود،اختیارشان کرده ای ورشته محبتشان رااز هرچه مانع پرداختن آنان به توست،بریده ای.
خدایا!مارادرزمره کسانی درآورکه خویشان،دل خوش بودن به تو واحساس دل تنگی وتقدیرشان ناله وزاری کردن است.پیشانی هایشان دربرابرعظمتت، درسجده
و چشم هایشان ،به انجام وظیفه بندگی ،خواب نکرده واشک هاشان ازبیم تو،ریخته وقلب هایشان ازآسمان محبتت،آویخته ودل ایشان از هیبت وشکوهت،ازجای برکنده است.
ای آنکه نورهای مقدس وپاکش، برای دوست دارانش زیبا وشگفت آمیز وعظمت های ذاتش،برای دل های عارفانش شوق انگیز است!
ای آرزوی دل مشتاقان وای نهایت امید محبان!ازتو،دوستی ات را می خواهم ودوستی دوست دارانت ودوستی هرعملی که مرابه مقام قرب تو نایل گرداند ومی خواهم که خود رانزدمن ازدیگران محبوب ترسازی ومحبت من نسبت به خود را
پیش برنده به سوی خشنودی ات واشتیاق من به خودرامانع نافرمانی ات قراردهی.  
بر من منت گزار ومرانگاه کن وبه چشم دوستی وعطوفت درمن بنگر و روی خویش ازمن مگردان ومرا از نیک بختان ومنزلت داران درگاهت مقدر فرما.
ای اجابت کننده! ای مهربان ترین مهربانان!